دانلود رمان انگلیسی “ترا ۰۳” – ترا لوکس

هوا خنک و مطبوع بود. پرتوهای زیبای غروب خورشیدِ «دوبانی» از میان پنجره‌های بزرگ شیشه‌ای به درون می‌تابید، فضای فروشگاه را گرم می‌کرد و رگال‌های لباس را به رنگ‌های نارنجی، قرمز و صورتی درمی‌آورد. آغاز فصل کم‌رونقِ کسب‌وکار، برای فروشگاه خوش‌یمن بود؛ سرمای ناگهانی هوا مردم را به تکاپو برای خرید کت و شال انداخته بود و «پرلا» امسال فروش بیشتری نسبت به سال قبل داشت. او صندوق را بست و در یک آن، میزان درآمد آن روزش را محاسبه کرد. آن شب، شبِ «جشن نور» بود. در بیرون، خیابان‌ها سرشار از هیجانی آرام و دلپذیر بود؛ فروشندگان بساط خود را برپا می‌کردند و شرکت‌کنندگان در جشن، فانوس‌ها را روشن کرده و برای آماده‌سازی جشن سالانه، ریسه‌های رنگی را در طول خیابان‌ها می‌آویختند. پرلا در حالی که دستی بر شکمِ برآمده‌اش داشت، از پشت پیشخوان بیرون آمد. «اما»، کارمندش، از سمت پیاده‌رو وارد شد. او رگالی از اجناس حراجی را با خود می‌آورد؛ لباس‌هایی مناسبِ روزهای گرم‌تر که پرلا آن‌ها را با تخفیف به فروش می‌رساند. اما همان‌طور که نگاهش در فضای فروشگاه می‌چرخید، درست پشت در ورودی ایستاد و پرسید: «این‌ها را کجا بگذارم، پرلا؟» پرلا با دست به دیوارِ انتهای فروشگاه اشاره کرد: «آن‌ها را همان‌جا بگذار، اما؛ کنار اتاق‌های پرو. شاید امشب چندتایی از آن‌ها را با خودم ببرم.» اما رگال را به سمت اتاق‌های پرو برد و سپس به جایی آمد که پرلا کنار چند جعبه کالا ایستاده بود. «می‌خواهم در جابه‌جایی این‌ها کمکت کنم. در این مرحله از بارداری، نباید اجسام سنگین بلند کنی.» پرلا خندید و گفت: «آن‌قدرها هم سنگین نیستند، اما.» او دستانش را روی کمرش گذاشت و افزود: «حرف زدنت درست مثل “فینیکس” شده.» اما لبخند کنایه‌آمیزی زد: «خب، این که چیز بدی نیست. هر دوی ما فقط بهترین‌ها را برایت می‌خواهیم.» پرلا لبخند کج و معناداری به او زد و بی‌درنگ گفت: «و حالا هم شبیه “سِو” حرف می‌زنی.» او دستگاه حمل‌ونقل کوچک و ضدجاذبه (گراو-سلد) را فعال کرد و دستگاه شناور به سمتش آمد. سپس شروع کرد به چیدن کالاهایی که قرار بود در غرفه‌اش در جشن نور بفروشد: پیراهن‌های تا شده، شلوارها، چند کلاه و پیراهن‌های زنانه. اما طبق قولی که داده بود کمک کرد و با همکاری هر دو، کار به‌سرعت به پایان رسید.