عنوان کتاب: Shiva
نویسنده: Emily Ruth Verona
سال انتشار: 2026
تعداد صفحه: 83
زبان اصلی: انگلیسی
نوع فایل: pdf
حجم فایل: 0.75 مگابایت
من اینجا مایه ترحم هستم. شکننده. داغدار. آنقدر ظریف که انتظار دارند تکه تکه شوم. فقط، تکههای من وقتی از هم جدا میشوند بهتر به نظر میرسند. مثل خرده شیشههای رنگی برای یک موزاییک آوانگارد چیده شدهاند. هر چه کمتر بفهمم، بیشتر شبیه خودم میشوم. به هر حال، از تکههای پراکنده میتوان برای خلق آثار هنری عالی استفاده کرد – که با سلیقه در قالبی از زیبایی پیچیده شدهاند. با این حال، هیچ چیز در مورد من هرگز با سلیقه نبوده است. یا زیبا. حتی درد هم آنقدر کسلکننده است که نمیتوان آن را ارضا کرد. در این مورد، فکر میکنم از قبل آماده از دست دادن او بودم – او را بارها و بارها در طول سالها از دست داده بودم. پیوندهای خانوادگی مانند یک ژاکت فرسوده کش میآیند. شکل. سبک. احساس. تا زمانی که آن ژاکت در کهنه بودنش غیرقابل تشخیص باشد. این چیزی است که ما برای یکدیگر تبدیل میشدیم. ژاکتهای ارزان قیمتی که قرار است در سطل زباله انداخته شوند. ارزش حراج یا سبد اهدایی را ندارند. دو بار تا حالا به یک سری پسرعمو که نمیتوانم دقیقاً نام ببرم لبخند زدهام و اخم کردهام. این یه جورایی شبیه مراسم تشییع جنازهست، نه؟ همزمان لبخند میزنم و اخم میکنم. انگار میخوام بگم آفرین، داری از پسش برمیآیی، اما به شکلی که شور و شوقی که شایستهی این موقعیت نیست رو نشون ندم. اگه دوباره دور اتاق بچرخن تا یه نگاه دیگه به چشم کبودم بندازن، به خدا قسم یه علامت تایید حسابی بهشون نشون میدم. فقط گونههامو باد میکنم و مثل یه ماهی بادکنکیِ لعنتی، از تعجب گشاد میشم. اونا اینجان که زل بزنن. تنها دلیل حضورشون اینجاست – دلیل حضور اکثر مردم همینه. تا یه نگاهی به لاشهی ماشین بندازن – دراکری که زنده از اونجا بیرون اومد. وای! ارزونتر از یه فیلمه. بیادبیاش کمتر از اینه که کنار جاده وایسی و به یه ماشین داغون زل بزنی و لقمههای پاپکورن رو تو صورتت فرو کنی – البته فرق زیادی نداره، جز مراسم. اینجا خبری از چراغهای چشمکزن نیست. خبری از آژیر نیست. فقط وقارِ خاموشِ فروپاشیست. کدیش سوگواران هنگام خداحافظی.
I AM THE object of pity here. The fragile. The bereaved. So delicate they expect me to fall to pieces. Only, my pieces look better when taken apart. Laid out like shards of colored glass for some avant-garde mosaic. The less sense I make, the more like myself I feel. After all, loose fragments can be used to make great art—tastefully contorted in a mock-up of beauty. Nothing about me has ever been tasteful though. Or beautiful. Even the hurt feels too dull to satisfy. In that regard, I guess I was already prepared to lose him—had lost him, over and over again through the years. The bonds of family stretch like a worn-out sweater. Shape. Style. Feel. Until that sweater is unrecognizable in its shabbiness. This is what we’d become to one another. Cheap sweaters destined for the rag bin. Not worth a yard sale or a donation basket. Twice now I’ve smile-frowned at the same set of cousins I can’t quite name. That’s such a funeral-ish thing, isn’t it? Smiling and frowning at the same time. As if to say good for you, you’re getting through it, but in a way that does not convey enthusiasm unbefitting the occasion. If they circle back around the room again for another peek at my black eye, I swear to God I’m going to give them a hearty thumbs-up. Just puff my cheeks out and expand my grotesqueness like a goddamn puffer fish. They’re here to gawk. It’s the only reason they’re here—the reason most people are here. To get a glimpse of the wreck—the Drucker who made it out alive. Wahoo! Cheaper than a movie. Less tactless than standing by the side of the road staring at a totaled car, shoving mouthfuls of popcorn in your face—not that there’s much difference, save for the ceremony. No flashing lights here. No sirens. Only the quiet dignity of dissolution. The Mourner’s Kaddish as we say goodbye.

نظرات کاربران