دانلود رمان انگلیسی “فصل عقرب”

یک ساعت و نیم از شروع شیفت «فلورنس» در کافه «هِر اند اوک» (The Hare and Oak) گذشته که آن اتفاق رخ می‌دهد. ساعت هشت و نیم شب است و کافه حسابی شلوغ و پرهیاهو؛ ترکیبی از مشتریان همیشگی که بعد از کار برای نوشیدن آبجو آمده‌اند، و مشتریان ثابت‌تری که برای تماشای مسابقات لیگ برتر فوتبال آنجا حضور دارند. سر و صدای محیط آن‌قدر زیاد است که صدای تلویزیون قدیمیِ گوشه‌ی کافه تقریباً شنیده نمی‌شود. فلورنس مجبور است تا نیمه‌ی بدن خود را روی پیشخوان خم کند تا بتواند سفارش‌هایی را که با فریاد به او می‌دهند بشنود؛ تازه با این حال هم، باید از مهارت لب‌خوانی‌اش کمک بگیرد. «هی، فلو!» با شنیدن اسمش، سرش را از لیوان آبجویی که در حال پر کردنش بود، بلند می‌کند. «میرای» با چهره‌ای درخشان و خندان به او نگاه می‌کند و با دست اشاره می‌کند که نزدیک‌تر بیاید. فلورنس لیوان را به «هیو» — یکی از مشتریان همیشگی — می‌دهد و سپس رو به انتهای پیشخوان برمی‌گردد؛ جایی که میرای و «تونی» نشسته‌اند و مشغول نوشیدن همان بطری شراب ارزانی هستند که فلورنس، وقتی «اِرل» حواسش نبود، برایشان آورده بود. دیدن آن‌ها در کافه، آن هم بعد از تمرین گروه موسیقی، چیز عجیبی نیست؛ اما دسته‌ی کارت‌هایی که جلویشان پهن شده، کمی غیرمنتظره است. فلورنس در حالی که باسنش را به لبه‌ی پیشخوان تکیه می‌دهد، می‌پرسد: «این دیگه چیه؟» میرای جواب می‌دهد: «کارت‌های تاروت آوردم.» از تأثیر شراب و گرمای داخل کافه، گونه‌هایش حسابی گل انداخته است. «می‌خوای یکی برداری؟» فلورنس قبلاً هم این کارت‌ها را در اتاق میرای دیده بود. از آن چیزهایی است که میرای عاشقش است؛ البته فلورنس حدس می‌زند نه به این خاطر که واقعاً به پیشگویی و غیب‌گویی باور دارد، بلکه بیشتر به این دلیل که خودِ این ایده به نظرش رمانتیک و جذاب می‌آید. فلورنس می‌پرسد: «شماها خودتون برداشتین؟» تونی در حالی که کش مویی را بین دندان‌هایش نگه داشته و موهای بلوند تیره‌اش را از روی صورتش کنار می‌زند، می‌گوید: «من و میرای برداشتیم.» چتری‌های پرپشت و بلندش، حتی بعد از یک روز کار در سالن سنگ‌نوردی و سه ساعت تمرین موسیقی، همچنان بی‌نقص و زیبا به نظر می‌رسند. «ایزی هم رفته بیرون سیگار بکشه. یه چیزی گفت تو این مایه‌ها که نمی‌خواد “با این مزخرفاتِ ماوراءالطبیعه ور بره.”»