عنوان کتاب: SOUL LOVE
نویسنده: JAMILA ABRÃO
سال انتشار: 2026
تعداد صفحه: 74
زبان اصلی: انگلیسی
نوع فایل: pdf
حجم فایل: 2.97 مگابایت
دسامبر ۲۰۲۰ بود. برزیل ترس را تنفس میکرد. هوا چیزی بیش از اکسیژن را با خود حمل میکرد: عدم قطعیت، خداحافظیهای خاموش، نگاههای خسته را. آژیرها مانند مرثیههای فلزی از میان خیابانهای خالی عبور میکردند و صفحه نمایشها مانند شمعهایی در یک شب زندهداری جمعی میدرخشیدند – اعدادی را نشان میدادند که دور به نظر میرسیدند، اما نامها، خاطرات، داستانها و محبتها را در خود داشتند. زندگیها – هزاران نفر از آنها – توسط ویروسی که آیندهها را به سرعت غروب خورشید در افق میدزدید، پاک شدند. در آپارتمانم حبس شده بودم و برای دوستان و خانوادهام سوگواری میکردم. زمان شکل خود را از دست داده بود؛ سکوت دیگر صرفاً فقدان صدا نبود. تیک تاک ساعت روی دیوارها خراشیده میشد و نشان میداد که چگونه روزها مانند کپیهای خاکستری یکدیگر تکرار میشوند. بوی قهوه، که دست نخورده خنک میشد، با هوای ساکن در هم میآمیخت. پژواک نفسهایم به من یادآوری میکرد که هنوز وجود دارم، حتی زمانی که همه چیز در اطرافم به نظر معلق میرسید. تنهایی فقط یک احساس نبود – تقریباً یک ماده بود، متراکم و قابل لمس، که روی شانههایم قرار داشت. من وجود داشتم. اما زندگی نمیکردم. من در بدنی فرسوده و غرق در افسردگی عمیقی زندگی میکردم. خستگی مزمن مانند مهی غلیظ در من پخش میشد. بعضی شبها، بیشتر از دو ساعت شکننده و منقطع نمیخوابیدم. وحشت و اضطراب صرفاً به وجود نمیآمدند – آنها فریاد میزدند و فضایی را در درون من طلب میکردند. خاطرات دیگر به مرزها احترام نمیگذاشتند. آنها مانند سایههای بلند و سمج با زمان حال در میآمیختند. زمان شکل خود را از دست داده بود: خط نبود، بلکه دایره بود؛ نه واضح، بلکه تیره و تار. در بسیاری از روزها، احساس میکردم تماشاگر وجود خودم هستم و زندگی را از پنجره تماشا میکنم، قادر به لمس آن، قادر به سکونت کامل در آن نیستم. و با این حال، چیزی ادامه داشت. یک نفس. یک بیقراری آرام در سینهام نبض میزد، مانند یک ندای باستانی. باید کاری میکردم. اگر آنجا میماندم، آن تاریکی ناگزیر به تراژدی ختم میشد.
It was December 2020. Brazil breathed fear. The air carried more than oxygen: it carried uncertainty, silent farewells, weary gazes. Sirens cut through the empty streets like metallic laments, and screens glowed like candles at a collective wake — displaying numbers that seemed distant, yet held names, memories, stories and affections. Lives — thousands of them — erased by a virus that stole futures as swiftly as the sun slipped below the horizon. Locked inside my apartment, I mourned friends and family. Time had lost its shape; silence was no longer merely the absence of sound. The ticking clock scratched at the walls, revealing how the days repeated themselves like gray copies of one another. The smell of coffee, cooling untouched, mingled with the still air. The echo of my own breathing reminded me that I still existed, even when everything around me seemed suspended. Loneliness was not just a feeling — it was almost a substance, dense and palpable, resting on my shoulders. I existed. But I wasn’t living. I inhabited an exhausted body, plunged into a deep depression. Chronic fatigue spread through me like a dense fog. Some nights, I slept for no more than two fragile, interrupted hours. Panic and anxiety did not merely arise — they screamed, demanding space within me. Memories no longer respected borders. They mingled with the present like long, insistent shadows. Time had lost its shape: it was not a line, but a circle; not clear, but murky, hazy. On many days, I felt like a spectator of my own existence, watching life through the window, unable to touch it, to inhabit it fully. And yet, something persisted. A breath. A quiet restlessness pulsed in my chest, like an ancient call. I needed to act. If I stayed there, that darkness would inevitably end in tragedy.

نظرات کاربران