دانلود رمان انگلیسی “چشمی برای مالکیت”

در تمام طول عمل جراحی مغز بیداری، و در پایانش، من هم بیدارم— و این یعنی یک جای کار ایراد داشته. یا شاید هم درست پیش رفته؛ بستگی دارد از چه زاویه‌ای نگاه کنی. تکنسینی که حین ورودِ بازوی رباتیک بر آن نظارت داشت، روی یک صندلی بلند نشسته و با بی‌حوصلگیِ تمام، انگشتش را روی تبلت می‌کوبد؛ چهره‌ی استخوانی‌اش از فرط کسالت واداده است. چشمت به گوشه‌ی خالکوبی‌ای می‌افتد که از آستین روپوش آزمایشگاهی‌اش بیرون زده: نوکِ یک تخته‌موج‌سواری. بدون اینکه نگاهت کند، فهرست سوالات را تندتند ردیف می‌کند: چند تا انگشت می‌بینی؟ حالت تهوع داری؟ همان روالِ ملال‌آورِ همیشگی. اسمت؟ «میبل یانگ.» گلویت خشک است، اما درخواست آب نمی‌کنی. «و الان کجا هستیم؟» «اسپلایس آو لایف (Splice of Life).» به دیوارِ پوشیده از گیاه، آن‌سوی شیشه‌ی اتاق تمیز (cleanroom) خیره می‌شوی. اتاقی درونِ یک اتاق دیگر—که با توجه به عملی که پشت سر گذاشته‌ای، کاملاً هم بی‌مناسبت نیست. گیاهانی که از دلِ دیوار روییده‌اند، لوگوی «اسپلایس آو لایف» را شکل داده‌اند: یک نماد یین و یانگِ وارونه، بدون آن نقاطِ درونش، که خطِ جداکننده‌ی دو نیمه، شکل حرف S را ترسیم می‌کند. برخی از سرخس‌های ظریف‌تر، رو به قهوه‌ای شدن گذاشته‌اند. «الان چه سالی است؟» «سال ۲۰۳۹ است.» دستت را روی پانسمان کوچکِ شقیقه‌ی راستت می‌گذاری؛ جایی که پوستت هنوز به خاطر بی‌حسی موضعی، حالتی لاستیکی و کرخت دارد. «پس… او… آنجاست؟» «همین حالا که داریم صحبت می‌کنیم، تراشه دارد به مسیرهای عصبی‌ات متصل می‌شود.» دیدِ من در ابتدا وارونه بود، اما خودش اصلاح شد. تک‌تکِ برگ‌های لوگو، حتی بدون عینک، کاملاً واضح و شفاف دیده می‌شوند. شگفت‌انگیز است. من تو را، علاوه بر دلایل دیگر، به خاطر بیناییِ کامل و بی‌نقصت انتخاب کردم. حالا حسِ لامسه هم به سراغم می‌آید: لرزش‌هایی شبح‌وار در اندام‌هایت، و آن حسِ سوزن‌سوزن شدنِ دست‌ و پاهایی که انگار خون در آن‌ها جریان ندارد اما دارند بیدار می‌شوند—تراشه‌ی من با حسگرهای الکترونیکیِ ظریفش در مسیرهای عصبی‌ات پیش می‌رود و در وجودت ریشه می‌دواند. رانِ برهنه‌ات به سطحِ چرمِ مصنوعیِ «تختِ پزشکی» (MedBed) چسبیده است. من تمامِ این‌ها را حس می‌کنم.