دانلود رمان انگلیسی “چطور تونستی بذاری این اتفاق بیفته؟”

مادر بودن شغل نیست، یک قمار است، تمام تلاشت را می‌کنی، انتخاب‌هایی می‌کنی که به نظر هوشمندانه و امن می‌آیند، و امیدوار هستی که آنها بر نگردند و تو را نیش نزنند. تو قوانینی وضع می‌کنی، برخی دیگر را مطیع می‌کنی، و دعا می‌کنی غرایزت از ترس‌هایت تیزتر باشند. بعضی روزها، احساس می‌کنم دارم می‌برم. بعضی روزها، فقط نفسم را حبس می‌کنم. امروز، وقتی کمی بعد از ساعت سه از جنگل برمی‌گردم و ماشین ایزاک را در حیاط خانه می‌بینم، می‌دانم که دارم می‌برم. بهترین دوست پسرم، یک عضو ثابت زندگی ما، و یکی از بسیاری از دانش‌آموزان دبیرستانی پاین هالو که مثل یک درِ گردان به خانه ما رفت و آمد می‌کنند، لبخندی بر لبانم می‌آورد. مکث می‌کنم و به مزرعه‌ی ساده‌مان نگاه می‌کنم. چیزی که همیشه می‌دانستم این است که خانه‌ام پاتوق خواهد بود. داشتن نوجوان به اندازه کافی سخت است، اما داشتن نوجوانانی که نمی‌خواهند دور و برت باشند؟ اه اه. نه، بچه‌های من نه. مصمم هستم جایی باشم که دوستان مایلز و وسلی می‌خواهند آنجا باشند. مرکز نوجوانان. از در وارد می‌شوم و ایزاک را کنار جزیره آشپزخانه می‌بینم که دارد از یک کاسه فلزی غلات می‌خورد. طوری می‌گویم: «وقتی کارت تمام شد، توی ماشین ظرفشویی.» انگار یکی از بچه‌های خودم است و دارد به انباری‌ام سر می‌زند. با لبخندی گشاده که خیلی شبیه لبخند مادرش است، جواب می‌دهد: «مگه همیشه نه؟» از وقتی از این پسرها کوچک‌تر بودیم، این لبخند را روی بث دیده‌ام، و وقتی می‌بینم بچه‌هایمان حالا به همان اندازه که دهه‌ها با هم صمیمی بودیم، به هم نزدیک هستند، لبخند می‌زنم.