پادکست شنیداری انگلیسی C1 – اجاره کردن خانه

الف

ما آن آگهی را در تابستان—فکر می‌کنم حدود ماه ژوئیه—دیدیم، اما آن موقع واقعاً قصد جدی برای اسباب‌کشی نداشتیم و حتی برای بازدید هم نرفتیم. تازه در ماه نوامبر، وقتی دوباره آگهی‌اش را دیدیم، با آژانس تماس گرفتیم و رفتیم آن را ببینیم. قیمت را هم نسبت به تابستان پایین آورده بودند—احتمالاً به این خاطر که مدت زیادی خالی مانده بود—و همین باعث شد برای ما مقرون‌به‌صرفه‌تر شود و در تصمیم‌گیری به ما کمک کرد. خانه عالی بود؛ باغچه‌ای بزرگ‌تر برای بچه‌ها و فضای کافی برای یک اتاق کار داشت. در زمستان هم خیلی دوست‌داشتنی و در واقع بسیار دنج و گرم‌ونرم بود؛ موضوعی که برای من اهمیت زیادی دارد چون خیلی سرمایی هستم، برخلاف شوهرم که حتی وقتی دمای بیرون زیر صفر است، پنجره را باز می‌گذارد! به‌هرحال، در ماه ژوئیه که تابستانِ واقعی شروع شد و آن موج گرما از راه رسید، فهمیدیم چرا هیچ‌کس نخواسته بود آن را در تابستان اجاره کند. هوا وحشتناک داغ بود! آن پنجره‌های بزرگ و زیبایی که باعث می‌شدند آپارتمان خیلی پرنور و دلباز باشد، به‌محض گرم شدن هوا مثل گلخانه عمل می‌کردند. از حدود ساعت ۸ صبح تا ۷ عصر، انگار در سونا زندگی می‌کردیم! اصلاً نمی‌توانستیم در خانه بمانیم و وضعیت آخر هفته‌ها به‌خصوص خیلی بد بود. البته سیستم تهویه مطبوع هم نداشت. کاش همان موقع که اولین بار در ژوئیه آگهی شده بود رفته بودیم و آن را دیده بودیم؛ آن‌وقت هرگز به آنجا اسباب‌کشی نمی‌کردیم!

ب

من همیشه وقتی به تعطیلات می‌روم، به‌جای اقامت در هتل، آپارتمان اجاره می‌کنم. هتل‌ها خیلی بی‌روح و غیرشخصی هستند، مگر نه؟ این‌طوری واقعاً حس می‌کنید که در آن مقصدی که به آن سفر کرده‌اید، زندگی می‌کنید. البته این اولین باری است که برعکس عمل کرده‌ام و خانه خودم را اجاره داده‌ام… اما به نظرم راه خوبی برای کسب کمی درآمد اضافه بود. کار با وب‌سایت بسیار آسان است و آن‌ها فقط ۵ درصد کمیسیون می‌گیرند که نسبت به بسیاری از سایت‌های دیگرِ اجاره اقامتگاه‌های تعطیلاتی، کمتر است. همه‌چیز به عکس‌ها و نظرات (بازخوردها) بستگی دارد. اگر عکس‌ها را خوب بگیرید، خانه می‌تواند بسیار شیک و دلباز به نظر برسد؛ اما نباید کاری کنید که خانه خیلی بهتر از واقعیت جلوه کند، وگرنه ممکن است با نظر منفی مهمانان مواجه شوید. بهتر است انتظارات را کمی پایین‌تر نگه دارید و در عمل فراتر از آن ظاهر شوید تا مهمانان غافلگیر و خشنود شوند و نظر بسیار مثبتی ثبت کنند. فعلاً میانگین امتیاز من سه ستاره است؛ دلیلش هم یک نظر منفی بود که میانگینم را از چهار و نیم ستاره پایین آورد، اما امیدوارم در فصل شلوغیِ سفرها بتوانم دوباره آن را بالا ببرم.

پ

خرید خانه آن‌قدر دور از دسترس به نظر می‌رسد که تقریباً غیرممکن است؛ وضعیتی که این روزها خیلی از هم‌سن‌وسال‌های من هم با آن روبه‌رو هستند. والدینم همیشه می‌گفتند اجاره‌نشینی یعنی هدر دادن پول، اما زمان آن‌ها اوضاع فرق می‌کرد. آن موقع مردم می‌توانستند با حقوقی معمولی خانه بخرند، ولی امروزه قیمت مسکن سرسام‌آور است و هیچ بانکی حتی به درخواستت توجه نمی‌کند مگر اینکه مبلغ بسیار زیادی به عنوان پیش‌پرداخت داشته باشی. مشکل رویای خانه‌دار شدن من این است که هرگز محقق نخواهد شد؛ مگر اینکه والدینم کمکم کنند، اما من دو خواهر دارم و همه ما در شرایط مشابهی هستیم. البته دست‌کم هر دوی آن‌ها شغل‌های خوبی دارند. نه آن‌قدر خوب که بتوانند خانه بخرند، ولی حداقل از پسِ اجاره کردن خانه‌ای مستقل در محله‌های خوب برمی‌آیند. درآمد من برای اجاره خانه در این منطقه کافی نیست. حتی اگر به سمت مدیریت ارتقا پیدا کنم، باز هم پیدا کردن جایی دشوار خواهد بود مگر اینکه خانه را با کسی شریک شوم؛ شاید هم سخت‌گیر به نظر برسم، اما آدم‌های زیادی نیستند که دلم بخواهد حمام و آشپزخانه را با آن‌ها شریک شوم. بعضی روزها فکر می‌کنم تا ابد مجبورم با والدینم زندگی کنم؛ حتی اجاره کردن خانه هم برایم مثل یک رویاست.

ت

اوایل، صاحب‌خانه‌مان واقعاً کمک‌حال بود و هر کاری از دستش برمی‌آمد برایمان انجام می‌داد. آدم همیشه داستان‌هایی درباره صاحب‌خانه‌های کابوس‌وار می‌شنود و ما فکر می‌کردیم خیلی خوش‌شانس هستیم؛ یا دست‌کم تصورمان این بود. او کل خانه را از کف تا سقف بازسازی کرد و اجازه داد قبض‌ها همچنان به نام خودش باقی بماند تا ما درگیر تماس با شرکت‌های مختلف نشویم. حتی پیشنهاد داد که خودش برای رسیدگی به باغچه بیاید، چون می‌دانست هر دوی ما ساعات طولانی کار می‌کنیم و ممکن است وقت نداشته باشیم. حالا که به گذشته نگاه می‌کنم، می‌بینم مشکلات از همان‌جا شروع شد. بعد، او «فقط برای اینکه مطمئن شود همه‌چیز روبه‌راه است» سر می‌زد… اول ماهی یک‌بار، بعد ماهی دوبار. طولی نکشید که هر هفته با بهانه‌ای تازه پیدایش می‌شد. اوایل برای صرف چای دعوتش می‌کردیم داخل، اما این کار فقط او را تشویق می‌کرد؛ بنابراین وقتی متوجه قضیه شدیم، سعی می‌کردیم صحبت‌هایمان را همان دمِ در انجام دهیم. کار به جایی رسید که اگر می‌دیدیم دارد از مسیر ورودی می‌آید، وانمود می‌کردیم که می‌خواهیم از خانه بیرون برویم. کت‌هایمان را برمی‌داشتیم و دورِ بلوک قدم می‌زدیم تا او برود. نمی‌دانم دلیلش تنهایی بود یا اینکه به ما اعتماد نداشت و می‌ترسید خانه عزیزش را خراب کنیم. در نهایت، قرارداد را فسخ کردیم و جای دیگری را گرفتیم. حیف شد، چون واقعاً آن خانه را دوست داشتیم، اما دست‌کم در خانه جدید آرامش بیشتری داریم.