Obviously, this is the sequel to Fun in the City, which is a film I didn’t like so it’s fair to say my expectations were low. So, you could say I wasn’t disappointed, as it met my expectations. It was awful! It was so awful, I’d rather not spend any more time on it by talking about it. But, that wouldn’t be a film review and I think I owe you all a review to save you wasting your money going to see it.
So, it starts off with this big wedding scene. And, I won’t go into why, but the whole scene is just there so they can make this one joke. It’s not even a funny joke … it’s just, ah, it’s just terrible. It’s got nothing to do with the rest of the film. Anyway, it starts there. Then, instead of the characters and the plot staying in New York where the original film was set, one of them wins a ticket to India and decides to take all her friends. It’s what directors do when they’ve run out of ideas … let’s take our characters on tour!
Anyway, they gossip, cry and shop, and they repeat this until the end. No real people would ever act like this. I didn’t have any sympathy for their problems or even care what happened to them. Don’t go and see it, you’ll only encourage them to make another sequel. The world doesn’t need three of these films. Please save your money and go and see the other big film this week: Twilight Mirror.
So, if you’re a fan of the book it’s based on, you’re probably as excited as I was about this. For everyone else, this is a film fans have been waiting ten years to see. I have to confess, I was a bit nervous. I’d seen the posters and they didn’t look right. I didn’t love them at all. And I wasn’t sure about the actors they cast either. So I went in not sure what to expect. But … I loved it.
One thing I really liked about it was the pace. They went backwards and forwards between the real world and the computer world and it worked really well. The special effects brought the computer world to life and I totally believed in it. But, more than that, I felt emotionally connected to the story and the characters. The whole film worked on so many levels. It reminded me of going to the cinema as a child – how much fun that was. I can’t recommend it enough.
بدیهی است که این دنباله فیلم «تفریح در شهر» است، فیلمی که من دوست نداشتم، بنابراین میتوانم بگویم انتظاراتم پایین بود. بنابراین، میتوان گفت که ناامید نشدم، چون انتظاراتم را برآورده کرد. افتضاح بود! آنقدر افتضاح بود که ترجیح میدهم بیشتر از این وقتم را صرف صحبت کردن در موردش نکنم. اما، این نقد فیلم نمیشود و فکر میکنم به همه شما یک نقد بدهکارم تا پولتان را برای دیدنش هدر ندهید.
خب، با این صحنه بزرگ عروسی شروع میشود. و، من به چراییاش نمیپردازم، اما کل صحنه فقط آنجاست تا بتوانند این یک شوخی را انجام دهند. حتی یک شوخی خندهدار هم نیست… فقط، آه، فقط وحشتناک است. هیچ ربطی به بقیه فیلم ندارد. به هر حال، از آنجا شروع میشود. سپس، به جای اینکه شخصیتها و داستان در نیویورک، جایی که فیلم اصلی در آن اتفاق میافتاد، بمانند، یکی از آنها بلیط هند را برنده میشود و تصمیم میگیرد همه دوستانش را با خود ببرد. این کاریه که کارگردانها وقتی ایدههاشون تموم میشه انجام میدن… بیایید شخصیتهامون رو به گردش ببریم!
به هر حال، اونا غیبت میکنن، گریه میکنن و خرید میکنن، و این کار رو تا آخر تکرار میکنن. هیچ آدم واقعیای هرگز اینطور رفتار نمیکنه. من هیچ همدردی با مشکلاتشون نداشتم یا حتی برام مهم نبود که چه اتفاقی براشون افتاده. نرید و نبینیدش، فقط تشویقشون میکنید که یه دنباله دیگه بسازن. دنیا به سه تا از این فیلمها نیاز نداره. لطفاً پولتون رو جمع کنید و برید و فیلم بزرگ دیگه این هفته رو ببینید: آینه گرگ و میش.
بنابراین، اگر طرفدار کتابی هستید که فیلم از روی اون ساخته شده، احتمالاً به اندازه من از این بابت هیجانزده هستید. برای بقیه، این فیلمی هست که طرفدارها ده سال منتظر دیدنش بودن. باید اعتراف کنم، کمی عصبی بودم. پوسترها رو دیده بودم و درست به نظر نمیرسیدن. اصلاً عاشقشون نبودم. و در مورد بازیگرهایی که انتخاب کرده بودن هم مطمئن نبودم. بنابراین بدون اینکه مطمئن باشم چه انتظاری باید داشته باشم، وارد شدم. اما… عاشقش شدم. چیزی که در موردش خیلی دوست داشتم، ریتم فیلم بود. بین دنیای واقعی و دنیای کامپیوتر رفت و آمد میکردند و واقعاً خوب از آب درآمد. جلوههای ویژه، دنیای کامپیوتر را زنده کرده بود و من کاملاً به آن ایمان داشتم. اما بیش از آن، از نظر احساسی با داستان و شخصیتها ارتباط برقرار کردم. کل فیلم در سطوح مختلفی خوب بود. من را یاد سینما رفتن در کودکی انداخت – چقدر لذتبخش بود. نمیتوانم آن را به اندازه کافی توصیه کنم.
نظرات کاربران