دانلود رمان انگلیسی “اقامتی کوتاه در جهنم”

پس از جدا شدن از آن دیو، گیج و سردرگم بودم و تنها متوجه شدم که در ساختمانی عظیم و وسیع قرار دارم. عجیب آنکه، برخلاف انتظارم و با وجود وحشت، سردرگمی و ترسی که داشتم، حالم بهتر از سال‌های گذشته بود. پیش از مرگ، رنج بسیاری کشیده بودم، اما به‌سرعت دریافتم که اکنون از سلامت کامل برخوردارم. به دستانم خیره شدم؛ حلقه‌ی ازدواجم دیگر نبود. جای زخم‌ها و لکه‌های پیری ناپدید شده و تنها کک‌ومک‌های پراکنده‌ی دوران جوانی‌ام باقی مانده بود. دندان‌های جلویی‌ام را لمس کردم و با تعجب دیدم دندان‌هایی که مدت‌ها پیش در تصادفی شاخ‌به‌شاخ با راننده‌ای مست از دست داده بودم، جایگزین شده‌اند و ردیف نامنظم و کج دندان‌های پایینم نیز صاف و مرتب شده است. گمان می‌کنم از اینکه اصلاً بدنی داشتم نیز متعجب بودم. به‌عنوان یک مورمون، معتقد بودم که سرانجام پس از رستاخیز به بدنی کامل دست خواهم یافت، اما تصور می‌کردم بلافاصله پس از مرگ به «عالم ارواح» خواهم رفت. آشکار بود که چنین اتفاقی نیفتاده است. در حالی که احساس سردرگمی و گم‌گشتگی می‌کردم، اشتیاقی شدید برای دعا کردن در وجودم موج می‌زد؛ همان‌طور که بارها در دوران زندگی فانی‌ام بر روی زمین چنین کرده بودم. زمانی که زنده بودم، اغلب برای دعا زانو می‌زدم، طلب برکت می‌کردم و از خداوند راهنمایی می‌خواستم. آن لحظه نیز زانو زدم و شروع به دعا کردم، اما سیل تردید و ترس بر من چیره شد. آیا می‌شد در جهنم دعا کرد؟ آیا دعا کردن می‌توانست راهی برای رهایی از جهنم باشد؟ اکنون به چه کسی دعا می‌کردم؟ خدایی که به او ایمان داشتم، پدری آسمانی، مهربان و خردمند بود که دوستم داشت و پسرش را برای رستگاری من فرستاده بود. او طرحی ابدی داشت که اگر طبق فرامین زندگی می‌کردم و آیین‌های لازم را در این دنیا به جا می‌آوردم، به الوهیت من می‌انجامید. قرار بود به عالم ارواح بروم و تا زمان رستاخیز، بشارت انجیل را با ارواح دیگرِ درگذشتگان در میان بگذارم. سپس قرار بود به «ملکوت آسمانی» (Celestial Kingdom) بروم و تا ابد با همسرم زندگی کنم؛ همچون پدر آسمانی‌ام به مقام خدایی برسم و کار او را در رستگار ساختن «هوش‌های نیافریده‌ای» که سراسر کیهان را پر کرده بودند، ادامه دهم. این جهنم هیچ‌جایگاهی در نظام اعتقادی من نداشت.