دانلود رمان انگلیسی “چرا از حزب دموکرات جدا شدم”

وقتی در آوریل ۲۰۲۶ اعلام کردم که قصد دارم حزب دموکرات را ترک کرده و به جمهوری‌خواهان بپیوندم، دو پرسش بیش از همه از من مطرح می‌شد: (1) «چرا پس از سال‌ها فعالیت به عنوان دموکرات، تغییر حزب می‌دهید؟» و (2) «چرا این‌قدر طول کشید؟» این‌ها پرسش‌هایی هستند که بسیار درباره‌شان اندیشیده‌ام. پاسخ ساده من این است که حزب دموکراتِ کنونی—با چرخش خود به سوی جناح چپ افراطی، به‌ویژه (اما نه منحصراً) در مخالفت با اسرائیل و حامیان آن—شباهت چندانی به آن حزب دموکراتی ندارد که من بیش از هفتاد سال خود را عضوی از آن می‌دانستم. اگر بخواهم سخن رئیس‌جمهور رونالد ریگان را بازگو کنم: من حزب دموکرات را ترک نکردم، بلکه آن‌ها مرا ترک کردند. اگر این گفته صحت داشته باشد، آن پرسش‌ها را باید بیش از من، از کسانی پرسید که همچنان دموکرات باقی مانده‌اند. با این حال، این‌ها پرسش‌هایی بجا هستند که اغلب از سوی دوستان و خویشاوندان نزدیک مطرح می‌شوند و شایسته پاسخ‌هایی جدی و سنجیده هستند؛ و همین انگیزه نگارش این کتاب کوتاه شد. من از همان دوران نوجوانی و زمانی که دانش‌آموزی چهارده‌ساله در محله «بورو پارک» بروکلین بودم، دموکراتی وفادار و ثابت‌قدم بوده‌ام. از آنجا که از صدایی رسا برخوردار بودم، دموکرات‌ها مرا به خدمت گرفتند تا سوار بر کامیونی که در خیابان‌های محله حرکت می‌کرد، برای سیاستمداری محلی به نام «فیلیپ شوپلر» سخنرانی و تبلیغ کنم. رقیبِ شوپلر او را متهم کرده بود که در دوران نمایندگی‌اش در مجلس ایالتی ثروتمند شده است؛ من نیز—با خواندن متنی که ستاد انتخاباتی او آماده کرده بود—به شنوندگان اطمینان می‌دادم که نماینده شوپلر یک دموکراتِ سخت‌کوش و معمولیِ اهل بروکلین است که حتی در خانه‌اش دستگاه تهویه مطبوع (کولر) ندارد. نخستین باری که با ریاکاری دنیای سیاست مواجه شدم را به یاد دارم؛ آن زمان پس از یک روز طولانی و گرمِ تبلیغات بر روی کامیون، خانم شوپلر مرا برای نوشیدن لیموناد به خانه‌شان دعوت کرد. اولین چیزی که توجهم را جلب کرد، دستگاه تهویه مطبوع در اتاق نشیمن بود. وقتی از خانم شوپلر درباره آن پرسیدم، مدعی شد که هدیه‌ای از سوی یکی از دوستانشان بوده است. پس از آن ماجرا، دیگر حاضر نشدم در سخنان حمایتی‌ام، آن ادعای پرطمطراقِ فقر را بگنجانم.