دانلود کتاب ظهور بت‌پرستی کاریزماتیک

این کتابی است درباره مردمی که امروز زندگی می‌کنند، مثل من و شما، که دین خود را بت‌پرستی، آساترو، فورن سیدر، بت‌پرستی نورس یا نام‌های مشابه می‌نامند. آنها معمولاً خود را چیزی مشابه می‌نامند: بت‌پرستان، آساترو، بت‌پرستان نورس یا فورن سیدار، و خدایان خود را با نام‌هایی می‌نامند که ممکن است در دهه گذشته چند بار شنیده باشید: اودین، فریگ، ثور، سیف، فریر، فریا، هایمدال، اسکادی، لوکی و غیره.
این کتابی درباره افرادی نیست که در گذشته چنین عواملی را می‌پرستیدند یا درباره آنها داستان می‌گفتند، بلکه درباره افرادی است که امروز این کار را می‌کنند – افرادی که چنین داستان‌هایی برای آنها انواع افراد قدرتمند و حضورهایی را که دنیای خود را با آنها به اشتراک می‌گذارند، زنده می‌کند. چنین عواملی را می‌توان بزرگ یا کوچک، اغلب بسیار قدرتمند و بسیار خارق‌العاده، حداقل بیشتر از یک انسان معمولی، تصور کرد. این افراد، بت‌پرستان معاصر، در حالی که زندگی عادی دارند، عوامل خارق‌العاده را می‌پرستند. آنها به آنها دعا می‌کنند، برایشان قربانی می‌کنند، به آنها قول می‌دهند، از آنها تشکر می‌کنند، تملقشان را می‌گویند، رشوه می‌دهند، به آنها خدمت می‌کنند، برایشان زیارتگاه می‌سازند، خود را وقف آنها می‌کنند، احساس می‌کنند که توسط آنها فریب خورده‌اند یا حتی به آنها خیانت شده است و در انواع امور از آنها کمک می‌خواهند.
در مقایسه با کسی که با چیزی زندگی می‌کند که ما ممکن است آن را یک جهان‌بینی «ناامیدکننده» یا مکانیکی بدانیم، زندگی برای بت‌پرستان ممکن است چیزی شبیه به زندگی در چیزی باشد که ما می‌توانیم آن را واقعیت ترکیبی، بهبود یافته یا افزوده بنامیم. در واقعیت ترکیبی، فرد همان چیزهایی را می‌بیند، می‌شنود، بو می‌کند، می‌چشد و لمس می‌کند که دیگران انجام می‌دهند، اما از طریق تلفن هوشمند یا دستگاه دیگری، یک لایه اضافه می‌شود – یک واقعیت مجازی با چیزهای اضافی برای دیدن و شنیدن، که دیگران بدون آن فناوری آن را درک نخواهند کرد. من فکر می‌کنم دین اینگونه عمل می‌کند: مانند یک فناوری که به مردم اجازه می‌دهد لایه‌ای بین خود و واقعیتی که زندگی می‌کنند اضافه کنند. می‌توان از تلفن هوشمند برای انجام این کار استفاده کرد، اما با دین نیازی به این کار نیست.
من دوست دارم اینطور بگویم: مردم دین را با هم ترکیب می‌کنند تا واقعیت را دوباره ترکیب کنند. بابلی‌های باستان این کار را می‌کردند، مصریان باستان این کار را می‌کردند، یونانیان و رومی‌ها این کار را می‌کردند، و مردم نورس قدیم این کار را می‌کردند. آنها دستگاه‌های الکترونیکی پیشرفته‌ای نداشتند، اما نیازی هم به این کار نداشتند زیرا داستان‌هایی داشتند. با داستان‌ها یا روایت‌هایی درباره عوامل خارق‌العاده، اسطوره‌ها، می‌توانستند آن لایه‌ای را ایجاد کنند که واقعیت آنها را با ذهنشان ترکیب، تقویت و تکمیل می‌کرد. آنها می‌توانستند این کار را به تنهایی و همچنین با دیگران – در تعاملات خود با جهان – انجام دهند. وقتی این کار را می‌کردند، چیزهایی که مردم درباره آنها داستان می‌گفتند، خاص می‌شدند: یک معبد چیزی بیش از یک ساختمان مجلل، یک مجسمه از یک خدا چیزی بیش از یک اثر هنری تراشیده شده، و یک حیوان ذبح شده چیزی بیش از گوشتی برای پخت و مصرف بود. آنها به وسیله‌ای برای ارتباط با خدایان و سایر عوامل خارق‌العاده تبدیل می‌شدند که از طریق تمام آن اعمال و کنش‌های تخیل – خصوصی و عمومی، فردی و جمعی، انفرادی و اجتماعی – بدیهی شمرده می‌شدند. آن عبارت، “بیش از” برای بسیاری از خوانندگان عبارتی آشنا خواهد بود: این عبارت نیز عبارتی است که اغلب در زبان روزمره می‌شنویم. این نشان می‌دهد که چیزی برای کسی ارزش ویژه‌ای دارد. وقتی داستان‌ها شامل شخصیت‌هایی هستند که گفته می‌شود وایکینگ هستند، من آنها را «با مضمون وایکینگ» می‌نامم. وقتی آنها (به درجات مختلف) از منابعی که معمولاً با فرهنگ نورس قدیم مرتبط هستند، استفاده می‌کنند، من آنها را «الهام گرفته از نورس» می‌نامم. این داستان‌ها برای بت‌پرستان مهم هستند زیرا آنها آن داستان‌ها را می‌خوانند و بین خود تعریف می‌کنند. آنها به روش‌های مختلف روایت می‌شوند یا به صورت واسطه‌ای بیان می‌شوند. گاهی اوقات، آهنگ‌ها، فیلم‌ها، سریال‌های تلویزیونی و بازی‌های ویدیویی آن داستان‌ها را روایت می‌کنند. گاهی اوقات، آهنگ‌ها، فیلم‌ها، سریال‌های تلویزیونی و بازی‌های ویدیویی نسخه‌های جدیدی از آن داستان‌ها یا داستان‌های کاملاً جدیدی درباره مردم نورس قدیم و خدایان آنها را روایت می‌کنند.