دانلود کتاب زنان مبتلا به ADHD با رویاهای بزرگ – روال‌های ساده برای تمرکز و اعتماد به نفس بیشتر برای مقابله با غرق شدن در کارها

بگذارید صحنه را آماده کنم: صبح یک سه‌شنبه‌ی معمولی است، اما مغزم تصمیم گرفته که میزبان یک رژه باشد. در آشپزخانه ایستاده‌ام، لیوان قهوه‌ام را در دست دارم (که به نوعی خالی و سرد است، هرچند قسم می‌خورم که تازه آن را پر کرده‌ام)، سعی می‌کنم به یاد بیاورم که چرا وارد این اتاق شدم. تلفنم جایی زنگ می‌خورد. یک برگه‌ی اجازه‌نامه هست که قرار بود امضا کنم. و همین الان هم برای چیزی که دقیقاً یادم نمی‌آید، دیر شده‌ام. اگر این را می‌خوانید، شرط می‌بندم که نسخه‌ی خودتان از این لحظه‌ی «صبر کن – داشتم چه کار می‌کردم؟» را تجربه کرده‌اید. شاید همین هفته صد بار این اتفاق برایتان افتاده باشد. همه‌ی ترفندها را امتحان کرده‌اید. مقاله خوانده‌اید، اپلیکیشن دانلود کرده‌اید، برنامه‌ریزهایی با طرح‌بندی بی‌نقص خریده‌اید. برنامه‌ها را با رنگ کدگذاری کرده‌اید، زمان‌بندی کرده‌اید و هفده آلارم روی تلفنتان تنظیم کرده‌اید. بعضی از آنها برای مدتی کار می‌کنند. بیشتر آنها وقتی حواستان نیست، بی‌سروصدا از کار می‌افتند. من آن کار طاقت‌فرسا را ​​می‌شناسم. آه عمیقی را که وقتی یک برنامه‌ریز زیبای دیگر در حالی که لیست کارهایتان مثل خرگوش زیاد می‌شود، گرد و غبار می‌گیرد، می‌کشم، می‌شناسم. من با چرخه شرمساری که وقتی قرار ملاقات را فراموش می‌کنید، مهلت تحویل را از دست می‌دهید یا متوجه می‌شوید که یک ساعت است که به یک کار خاص خیره شده‌اید و آن را شروع نکرده‌اید، مواجه می‌شوید، آشنا هستم. من خستگی ناشی از مدیریت کار، بچه‌ها، کارهای خانه، آشپزی، تمیز کردن، سازماندهی و خرید مواد غذایی را می‌شناسم، در حالی که مغز شما مدام در حال بازی “الان چه چیزی را فراموش می‌کنم” است. پس بیایید فقط با صدای بلند بگوییم: توصیه‌های استاندارد بهره‌وری برای ما ساخته نشده‌اند. اگر کدگذاری رنگی به شما زندگی می‌داد، این کتاب را نمی‌خواندید. شما تنبل نیستید. شما شکسته نیستید. شما به طور منحصر به فردی سیم‌کشی شده‌اید و این تفاوت شایسته ابزارهایی است که واقعاً مناسب باشند. من تامی اشنایدر هستم. من یک کدنویس پزشکی دارای مجوز، یک نویسنده با چندین اثر منتشر شده و یک خالق دیجیتال هستم. من همچنین مادر یک کودک مبتلا به اختلال عصبی-واگرایی و زنی هستم که هر روز با ویژگی‌های اوتیسم با عملکرد بالا و ADHD دست و پنجه نرم می‌کند. من تشخیص رسمی ADHD ندارم، اما تجربه زیسته چالش‌های عملکرد اجرایی، کوری زمانی، فلج وظیفه و غرق شدن حسی را درک می‌کنم. من با متخصصان در مورد اینکه چگونه اوتیسم با عملکرد بالا در زنان اغلب شامل ویژگی‌های ADHD می‌شود، گفتگوهایی داشته‌ام و هر آنچه که قرار است در این کتاب در مورد آن صحبت کنیم، چه تشخیص داشته باشید و چه نداشته باشید، صدق می‌کند. من این کتاب را نوشتم چون خودم به آن نیاز داشتم. من راهنمایی می‌خواستم که باعث نشود در دو صفحه اول احساس شکست کنم. من چیزی می‌خواستم که در جایی که بودم – روی مبل، زیر لباس‌های شسته شده، با مغزی که از چرخش باز نمی‌ایستاد و بدنی که بیش از حد خسته بود تا حرکت کند – با من همراه شود. این چیزی است که “قبل” من به نظر می‌رسید: داشتم از پا در می‌آمدم. نه از آن نوع خستگی که استراحت آن را برطرف می‌کند، بلکه خستگی عمیقی که از انجام همه چیز، برای همه، همیشه ناشی می‌شود. کار. بچه‌ها. کارهای خانه. وعده‌های غذایی. سازماندهی. من کسی بودم که همه چیز را به خاطر می‌آوردم، همه چیز را مدیریت می‌کردم و وقتی ناگزیر توپ را از دست می‌دادم، دائماً عذرخواهی می‌کردم. کتاب پشت کتاب می‌خریدم. برنامه‌ریز پشت برنامه‌ریز. می‌خواستم بولت ژورنال را امتحان کنم چون خیلی منظم و خلاقانه به نظر می‌رسید، اما هر بار که می‌نشستم تا یکی را شروع کنم، احساس غرق شدن می‌کردم. اصلاً چه چیزی بنویسم؟ به چه بخش‌هایی نیاز دارم؟ آیا باید آن را زیبا کنم؟ شروع کار خیلی طولانی به نظر می‌رسید، بنابراین هرگز شروع نکردم. یک اپلیکیشن سازماندهی خانواده را امتحان کردم، با این فکر که فناوری مرا نجات خواهد داد. اگر همه ما از یک سیستم استفاده کنیم، همه می‌دانند چه اتفاقی می‌افتد و شاید، فقط شاید، من تنها کسی نباشم که بار روانی آن را به دوش می‌کشد. نمی‌توانستم کس دیگری را در خانواده‌ام وادار به استفاده از آن کنم. این هم به چیز دیگری تبدیل شد که به تنهایی مدیریتش می‌کردم.