دانلود رمان انگلیسی “آسمان مقعر است”

من در بستر عشق زاده نشدم و حاصل عشق هم نبودم. ازدواج والدینم پیوند دل‌ها نبود؛ بلکه نوعی دادوستد بود، یک معامله‌ی محض. هفت عمه‌ام باری سنگین بر دوش پدربزرگ و مادربزرگ پدری‌ام شده بودند و شوهر دادن آن‌ها به اولویتی حیاتی و اضطراری برای خانواده بدل گشته بود. آن‌ها که تنها یک پسر — پدرم — داشتند، فرصتی یافتند تا آینده‌ی او را با سرنوشت یکی از خواهرانش معاوضه کنند. نوعی ازدواج متقابل: پسرِ شما با دخترِ ما ازدواج می‌کند و پسرِ ما با دخترِ شما. عشق هرگز جایی در این معادله نداشت. در آن روزگار، چنین مبادلاتی چندان هم غیرمعمول نبود. اغلب، سرنوشت یک ازدواج به ازدواج دیگر گره خورده بود؛ اگر یکی از هم می‌پاشید، دیگری نیز معمولاً فرو می‌ریخت. گاهی زوج‌ها نه به خاطر عشق، نه به خاطر خودشان و نه حتی به خاطر فرزندانشان، بلکه صرفاً برای جلوگیری از فروپاشی ازدواج خواهر یا برادرشان در کنار هم می‌ماندند. ترس از اینکه مبادا خواهرشان دچار ننگ یا اندوه شود، همان عاملی بود که همه چیز را کنار هم نگه می‌داشت. من متعلق به اقلیتی هستم که به آن‌ها «نسل ۱۹۴۸» می‌گویند. پدرم متولد ۱۹۴۵ بود؛ سه سال بزرگ‌تر از دولت اسرائیل. مادرم، که چند سالی از پدرم کوچک‌تر بود، در سرزمینی به دنیا آمد که در سال ۱۹۴۸ به نام «اسرائیل» شناخته شد؛ سالی که ما آن را «نکبت» می‌نامیم. هر دوی آن‌ها دوران کودکی، نوجوانی و اوایل بزرگسالی خود را زیر سایه‌ی حکومت نظامی‌ای گذراندند که اسرائیل به مدت بیست سال بر شهرها، شهرک‌ها و روستاهای اشغالی فلسطین تحمیل کرده بود. هدف از این کار، کنترل جمعیت، رفت‌وآمدها و زمین‌های فلسطینیان، و همچنین جلوگیری از بازگشت آوارگان داخلی به خانه‌هایشان بود. من نیز همچون والدینم، یکی از آن دو میلیون فلسطینی هستم که تا به امروز در درون مرزهای سال ۱۹۴۸ و با تابعیت اسرائیلی متولد شده‌اند؛ تابعیتی که هرگز خواستارش نبودیم، اما اگر می‌خواستیم در سرزمین مادری‌مان بمانیم، ناچار به پذیرش آن بودیم؛ وگرنه سرنوشتی جز آوارگی در سرزمینی دیگر در انتظارمان نبود.