دانلود رمان انگلیسی “شوهری که به خاک سپردم”

شوهرم مرده بود. مدرکی هم برای اثباتش داشتم؛ گواهی فوت، گزارش‌های تصادف، و کلماتی که اطرافیانم با دقتِ تمام انتخاب می‌کردند—انگار می‌ترسیدند اگر لحن‌شان کمی تغییر کند، من مثل شیشه خرد شوم. دنیا خیلی سریع و قاطعانه نبودنِ او را پذیرفت؛ انگار با بستنِ محکمِ در، می‌خواستند جلوی نفوذِ شکنندگیِ زندگی را بگیرند. در هفته‌های بعد، روی مبل کز می‌کردم و زانوهایم را در بغل می‌گرفتم؛ خانه چنان ساکت بود که گویی تنها زمانی که کسی تنهاست، چنین سکوتی حکم‌فرما می‌شود. چراغِ کنارم حلقه‌هایی از نورِ ملایم می‌تاباند و گوشه‌های اتاق را در سایه فرو می‌برد. بیرون، گاه‌به‌گاه خودرویی عبور می‌کرد و صدای لاستیک‌هایش روی آسفالتِ خیس، همچون زمزمه‌ای دور و گذرا به گوش می‌رسید. چهار ماه گذشته بود، اما حس می‌کردم بیشترِ شب‌ها، انگار اصلاً از روی آن مبل تکان نخورده‌ام… هنوز حضورش را مثل نیرویی حس می‌کردم که مرا به سمت خود می‌کشد؛ درست همان‌طور که همیشه بود. امشب، آلبوم عروسی‌مان روی پایم باز بود؛ نام‌هایمان روی جلد حک شده بودند: لوئیس و مکنزی. با شستِ دستم لبه‌ی یکی از عکس‌ها را لمس کردم؛ به چهره‌ی خندانِ خودم خیره شدم و دیدم که چطور بی‌هیچ فکر یا تردیدی، بدنم به سمتِ او متمایل شده است. انگار در آن لحظه، از خودمان—و از یکدیگر—کاملاً مطمئن بودیم. آینده از آنِ ما بود. چشمان قهوه‌ای‌ام به چشمانِ آبیِ دودیِ او گره خورده بود؛ انگار جز یکدیگر، هیچ‌کس و هیچ‌چیزِ دیگری را نمی‌دیدیم. در تقریباً تمام عکس‌ها، دستِ لوئیس روی گودیِ کمرم قرار داشت و انگشتانش باز بودند. همیشه عاشقِ این بودم که چقدر راحت مرا لمس می‌کرد و چقدر طبیعی در کنار هم قرار می‌گرفتیم؛ انگار نزدیکیِ ما یک ضرورت بود، نه یک انتخاب. پلک‌هایم سنگین شدند و خطوطِ اتاق در نظرم محو و نرم گشتند. درست در لحظه‌ای که داشتم به خواب می‌رفتم، صدای تقِ بلندی مرا از جا پراند؛ صدای باز شدنِ به‌زورِ یک پنجره. تصویرِ چهره‌ی لوئیس ناپدید شد. سیخ نشستم. آلبوم عروسی از روی پایم سر خورد و روی زمین باز شد؛ چهره‌های خندانِ ما از روی زمین به من خیره شده بودند.