- عنوان کتاب: The Art of Inquiry Meditations on Living Wisdom
- نویسنده: Andrew Taggart
- حوزه: فلسفه زندگی
- سال انتشار: 2026
- تعداد صفحه: 160
- زبان اصلی: انگلیسی
- نوع فایل: pdf
- حجم فایل: 1.55 مگابایت
مارینا آبراموویچ روی صندلیای نشسته و چشمانش را بسته است؛ صندلی دیگری—خالی، اما گویی در انتظار کسی—در فاصلهی چهار فوتی (حدوداً یکونیم متری) او قرار دارد. صحنه خالی است و صف طویلی گرداگرد آن شکل گرفته که تا بیرون از فضای سرسرای ورودی امتداد مییابد. سرانجام، غریبهای پیش میآید و مینشیند. در این اجرا، هیچ کلامی میان لبها رد و بدل نمیشود. تنها سکوت است. پیش از آنکه چهار چشم گشوده شوند، دو چشمِ دیگر بسته میشوند. اکنون چه رخ میدهد؟ به مدت ۷۳۶ ساعت—از ۱۴ مارس تا ۳۱ مه ۲۰۱۰—آبراموویچ بیحرکت نشست و هر روز به مدت هشت ساعت، هیچ سخنی بر زبان نیاورد. این نمایشگاه که در موزه هنر مدرن (MoMA) برگزار شد و نمونهای از «هنرِ مبتنی بر تداوم زمانی» (durational art) به شمار میرود، «هنرمند حاضر است» (The Artist Is Present) نام داشت. غریبهها یکی پس از دیگری از راه میرسیدند؛ برخی پنج دقیقه میماندند و شماری دیگر تمام روز را آنجا سپری میکردند. آنها نیز یکی پس از دیگری میرفتند و چشمان آبراموویچ بسته میشد. او بعدها خاطرنشان کرد که «نیازی عظیم در انسانها وجود دارد برای اینکه واقعاً با یکدیگر ارتباط برقرار کنند.» * «حضور» چه معنایی دارد؟ و چرا اهمیت دارد؟ زمانی که این نمایشگاه برپا شد، من در شهر نیویورک زندگی میکردم، اما به دیدنش نرفتم. آیا از آن باخبر بودم؟ به خاطر نمیآورم؛ اما شش سال بعد، احتمالاً ماجرای آن را برای «پیتر لیمبرگ»—که در آن زمان همکارم بود و مدیریت بزرگترین گروه رواقیگری در کانادا را بر عهده داشت (و اکنون یکی از گردانندگان «استوا» [Stoa] است)—تعریف کردهام؛ چرا که او نام «فیلسوف حاضر است» (The Philosopher Is Present) را بر نوعی از هنر اجرایی نهاد که من در شرف آغاز آن بودم. اینکه اصلاً چیزی—چه رسد به یک پرسش—پدیدار شود، خود یکی از بزرگترین معماهاست. گوش فرا دهید: پرسشِ من، که به سوی شما پیش میآید، از دل تاریکی برمیخیزد. من چهرهی شما را نمیبینم و شما نیز چهرهی مرا. ما یکدیگر را نمیشناسیم و هیچکداممان نشانهای از خود بروز ندادهایم. پاسخِ شما—که ساده و بیواسطه است—نیز از همان تاریکی سر برمیآورد. و بدینسان آغاز میشود: اصول اولیهی فلسفهورزی؛ نخستین جستارها؛ مکثها و حیرتها؛ پرسه زدنِ ما پیرامون معماها؛ درگیریِ بنیادین با مسائلِ غایی و حیاتی؛ و دستآخر، آن وضوحِ نیرومند و تصورناپذیر.
Marina Abramović is sitting in a chair with eyes closed, a second chair— empty yet expectant—placed four feet away. The stage is bare, around which a long queue snakes before it spills beyond the atrium. At last, a stranger comes forward, sits down. In this performance, no words pass between lips. Just silence. Two new eyes close before four eyes open. What happens now? For 736 hours—from March 14 to May 31, 2010—Abramović sat still, saying nothing for eight hours each day. The exhibition held at MoMA, an example of durational art, was called The Artist Is Present. One by one, strangers appeared, some staying for five minutes, a few for the entire day; one by one, they disappeared, her eyes closing. There was, she later noted, “this enormous need of humans to actually have contact.” * What does presence mean? And why does it matter? I was living in New York City when this exhibition appeared, but I didn’t go. Did I know about it? I don’t remember, but six years later I must have told Peter Limberg—a collaborator, at the time a host of the largest Stoic group in Canada, and currently a steward of the Stoa—about it because he gave the name The Philosopher Is Present to the type of performance art I was about to commence. That anything, let alone a question, ever arose is one of the greatest mysteries. Listen: my question, reaching toward you, comes out of the darkness. I can’t see your face, nor you mine. We don’t know each other, and neither of us has given any tells. Your answer—simple, direct—comes from this very same darkness. And so it begins: the rudiments of philosophizing; the first essais; the pauses and perplexities; our encircling of enigmas; the fundamental grappling with matters of ultimate concern; and, not the least, the sinewy, unimaginable clarity.
این کتاب را میتوانید از لینک زیر بصورت رایگان دانلود کنید:

نظرات کاربران