حافظ شیرازی

صبا به لطف بگو آن غزال رعنا را O heavenly breeze, kindly let that slender gazelle know که سر به کوه و بیابان تو داده‌ای ما را we wander in mountains, dwell in deserts , ادامه مطلب

چو بشنوی سخن اهل دل مگو که خطاست Never call words coming from the nation of love wrong چو بشنوی سخن اهل دل مگو که خطاست Never call words coming from the nation of love ادامه مطلب

سینه از آتش دل در غم جانانه بسوخت Longing for the one and only blazed my heart, scorched my chest آتشی بود در این خانه که کاشانه بسوخت Such flames raged in that house that ادامه مطلب

دوش آگهی ز یارِ سفر کرده داد باد Last night, the wind brought news of my faraway soulmate من نیز دل به باد دهم هر چه بادا باد So let me throw the caution to ادامه مطلب

زلف آشفته و خوی‌کرده و خندان‌لب و مست Her tresses unkempt,sweaty, her lips all smiles, drunk [she did stand] پیرهن‌چاک و غزل‌خوان و صراحی در دست Her dress open,her lips citing ghazals,a [wine] pitcher in ادامه مطلب

دست از طلب ندارم تا کام ِ من برآید Never shall I stop seeking till my heart desires come true یا تن رسد به جانان، یا جان ز تن برآید  My flesh reaches the one ادامه مطلب

زلف بر باد مده تا ندهی بر بادم Don’t let the wind blow through your tresses, or I’ll be gone with the wind ناز بنیاد مکن تا نکنی بنیادم Don’t even think of seducing [me],or ادامه مطلب

بیا تا گل برافشانیم و می در ساغر اندازیم Come so that we can scatter flowers and fill the glass to brim with wine فلک را سقف بشکافیم و طرحی نو دراندازیم Split heaven’s ceiling ادامه مطلب

در نمازم خمِ ابروی تو در یاد آمد Amidst a prayer, the arch of your brows filled my mind حالتی رفت که محراب به فریاد آمد And such was the epiphany that the altar cried ادامه مطلب