دانلود کتاب اکثریت قاطع: چگونه دموکرات‌ها می‌توانند قدرتی پایدار ایجاد کنند

زمزمه کردم: «سناتور، وقت رفتن است.» سناتور هری رید در رأس میزی طویل نشسته بود که بشقاب‌های استیک نیم‌خورده، پوره سیب‌زمینی و اسفناج خامه‌ای روی آن پراکنده بود و حدود دوازده نفر از اعضای تیمش او را احاطه کرده بودند. ما در رستوران «چارلی پالمر» بودیم؛ استیک‌خانه‌ای در پایین‌دست تپه کنگره (کپیتول هیل) که پاتوق محبوب سیاستمداران، لابی‌گرها و اهداکنندگان کمک‌های مالی محسوب می‌شد. آن روز، ۸ نوامبر ۲۰۱۶ و روز انتخابات بود. ضیافت شام حال‌وهوای خداحافظی داشت. رید پیش‌تر در همان سال خبر بازنشستگی‌اش را اعلام کرده بود و اکنون در میانهٔ سلسله‌مراسم خداحافظی‌ای بود که ماه‌ها به طول می‌انجامید. اما من مشتاق بودم که شب را پیش ببریم، چرا که پیش‌بینی می‌کردم شبی پرمشغله در پیش باشد. من هم مانند اکثر همکارانم در عرصه سیاست—چه دموکرات و چه جمهوری‌خواه—انتظار داشتم هیلاری کلینتون با اختلافی قابل‌توجه بر دونالد ترامپ پیروز شود. در جبهه سنا، برآوردهای داخلی ما نشان می‌داد که دموکرات‌ها شانس تقریباً برابری برای کسب شش کرسیِ مورد نیاز جهت بازپس‌گیری کنترل مجلس سنا دارند. آن دو رویداد—یعنی پیروزی کلینتون در راهیابی به کاخ سفید و بازپس‌گیری سنا توسط دموکرات‌ها—می‌توانست حسن ختامی عالی برای دوران حرفه‌ای رید رقم بزند. رید پس از انتخابات میان‌دوره‌ای سال ۲۰۰۶ و در پی موجی از پیروزی‌های دموکرات‌ها (موسوم به «موج آبی») که خود در به راه انداختن آن نقش داشت، به مقام رهبر اکثریت سنا رسیده بود. دموکرات‌ها موفق شدند آن اکثریت سنا را برای مدتی چشمگیر—یعنی هشت سال—حفظ کنند، تا اینکه سرانجام در سال ۲۰۱۴ آن را از دست دادند. وقتی آنتونین اسکالیا، قاضی دیوان عالی، در فوریه ۲۰۱۶ درگذشت، عرف و سنت تاریخی حکم می‌کرد که سنا—بر اساس نقش خود در «مشورت و تصویب» (advise and consent) طبق قانون اساسی—جلسه استماع عادلانه و به‌موقعی را برای بررسی گزینه پیشنهادی باراک اوباما، رئیس‌جمهور وقت، جهت جانشینی او برگزار کند. بر اساس دیدگاه بنیان‌گذاران ایالات متحده، کنترل سنا توسط حزب رقیب نباید مانعی در این مسیر ایجاد می‌کرد. با این حال، میچ مک‌کانل، رهبر اکثریت جمهوری‌خواه، در اقدامی بی‌سابقه اعلام کرد که از تأیید نامزد پیشنهادی اوباما سر باز خواهد زد؛ فارغ از اینکه آن فرد چه کسی باشد. مک‌کانل داشت برای تی پارتی ژست می‌گرفت، پایگاه مردمی سرکش و ناآرامی که رهبران سابقاً متین مانند خود این اهل کنتاکی را به سمت الگویی از رفتارهایی سوق داده بود که در آن زمان نابهنجار به نظر می‌رسید – از فریاد «تو دروغ می‌گویی!» نماینده کنگره کارولینای جنوبی، جو ویلسون، در سخنرانی مشترک کنگره در سال ۲۰۰۹ علیه اوباما، تا سوق دادن کشور به آستانه ورشکستگی در سال ۲۰۱۱ و تعطیلی دولت فدرال در سال ۲۰۱۳. وقتی همین پایگاه تی پارتی علیه رهبران حزب جمهوری‌خواه برای نامزدی ترامپ برای ریاست جمهوری در سال ۲۰۱۶ شورش کرد، این شورش مانند عدالت کارمایی به نظر می‌رسید. نظرسنجی‌ها نشان می‌داد که ترامپ به شدت از کلینتون شکست می‌خورد، در حالی که نامزدهای جریان اصلی‌تر که مورد ترجیح بزرگان حزب جمهوری‌خواه بودند، عملکرد بهتری داشتند. به نظر می‌رسید که با موهبت ترامپ به عنوان رقیب، کلینتون کاخ سفید را به دست خواهد گرفت، دموکرات‌ها اکثریت سنا را دوباره به دست خواهند گرفت و با هم کرسی اسکالیا را پر خواهند کرد و برای یک نسل اکثریت لیبرال را در دادگاه تضمین خواهند کرد.