- عنوان کتاب: Critical Connections Build Relationships and Harness the Power of Community in Work and Life
- نویسنده: Tracy Brower
- حوزه: جامعهشناسی
- تعداد صفحه: 94
- زبان اصلی: انگلیسی
- نوع فایل: pdf
- حجم فایل: 1.59 مگابایت
این روزها شرایط دشوار است و بسیاری از ما با عدم قطعیت، احساس فشار و سردرگمی، گسستگی و تنهایی دست و پنجه نرم کردهایم. در واقع، بیش از ۵۰ درصد افراد میگویند که احساس تنهایی میکنند و فاقد حس تعلق هستند. ما دچار بیانگیزگی و نارضایتی شده و گویی سرگردانیم. میزان افسردگی و اضطراب در سطح جهانی به بالاترین حد خود رسیده است و افراد میگویند کیفیت زندگیشان آنطور که آرزو داشتند، نیست. در چنین شرایطی، برقراری ارتباط، حس جامعه و دوستی، چه در محیط کار و چه در زندگی شخصی، بیش از هر زمان دیگری اهمیت یافته است. روی یک برچسب محبوب پشت خودروها نوشته شده است: «اگر وحشتزده نیستید، یعنی حواستان به اوضاع نیست.» و این حرف درستی است. با وجود اینکه افراد بسیاری دلسرد و درمانده شدهاند، باور به آیندهای روشن یا داشتن هرگونه حس خوشبینی دشوار است. اما همین ارتباطات میتوانند منشأ امید باشند؛ آنها میتوانند عمیقاً رضایتبخش و برای سلامت ما مفید باشند. مغز ما برای برقراری پیوند و دلبستگی طراحی شده است و ما از همان سنین پایین، نسبت به دیگران همدلی نشان میدهیم. اگر مورد خیانت یا طرد شدن قرار بگیریم، در همان ناحیهای از مغز که درد جسمانی را حس میکنیم، احساس درد میکنیم. ما تشنهی حس تعلق هستیم؛ چه درونگرا باشیم و چه برونگرا، این موضوع صدق میکند. ما به یکدیگر و به اطرافیان خود نیاز داریم و وقتی با دیگران در ارتباط هستیم، معنای عمیقتری در زندگی مییابیم و از سلامت روان بهتری برخوردار میشویم. من دهههاست که دربارهی شادی و ارتباطات در کار و زندگی مطالعه میکنم و این موضوعات هم حیاتی و هم بسیار جذاب هستند. پژوهشهای من با کاوش در مقولهی کار و زندگی آغاز شد و به بررسی عمیقِ نقش کار در یک زندگی کامل پرداختم. در کتاب «آوردن زندگی به محیط کار برای بهبود کار» (Bring Work to Life by Bringing Life to Work)، بررسی کردم که چگونه میتوان تصور و رویکردمان را نسبت به کار و زندگی بازآفرینی کنیم تا نتایج بهتری برای افراد و سازمانها حاصل شود. روایتهای منفی دربارهی ماهیت بدِ کار، مرا تحت تأثیر قرار داد و باعث شد به دنبال رویکردی جایگزین باشم: اینکه چگونه کار میتواند به احساس رضایت و تعلق کمک کند، حتی زمانی که بینقص یا دشوار باشد. احتمالاً با پدیدهی «استعفای خاموش» (quiet quitting) و این باور که «هرچه کمتر کار کنید، شادتر خواهید بود» آشنا هستید. ضربالمثلی قدیمی میگوید که رفتن به سر کار مثل رفتن به معادن نمک است؛ به همین دلیل، من از معادن نمک سالزبورگ در اتریش بازدید کردم. با در نظر گرفتن تمام آن پژوهشهای تکمیلی، کتاب «رازهای شادمانی در محیط کار» را نوشتم؛ کتابی که توضیح میدهد چگونه میتوانیم با توانمندسازی خود، شرایطی برای تجربههای سرشار از شادی، شادمانی و بهزیستی در کار و زندگی فراهم کنیم. از طریق پژوهشهایم، به درکی جامع دست یافتم؛ نه تنها درباره اینکه چه عواملی موجب شادمانی میشوند، بلکه درباره اینکه شادمانی، فراتر از لذتهای آنی یا تجربههای سطحی، چه حسی دارد. دوستی، حس جامعه و تعلق خاطر، ارکان اصلی و حیاتیِ تجربه شادی هستند. انسانها شریان حیاتی زندگی ما هستند و کیفیت روابط ما تعیینکننده سلامت و شادمانیمان است. با این حال، با وجود اهمیت حیاتی دوستی، بهندرت روزی میگذرد که شاهد انتشار پژوهش یا خبری تازه درباره تنهایی، افسردگی و اضطراب مردم نباشیم. من خود بهعنوان نویسنده ارشد در نشریه «فوربز» (Forbes) و همکار در «فستکمپانی» (Fast Company) و دیگر نشریات، بارها چنین مطالبی را نوشتهام. اما مسائل مبرم و حیاتیِ امروز، ما را ملزم میکنند که به شیوههایی نو با یکدیگر همکاری کنیم و به راهکارهایی دست یابیم که تنها با تلاش مشترک میسر میشوند؛ از این رو، روابط ما نقشی بنیادین دارند. در اوایل دوران حرفهایام، هنگام تسهیل فعالیتهای تیمسازی، نمونههایی از این تلاش مشترک را دیدم. یکی از فعالیتهای مورد علاقه من «پنج مربع» (Five Square) نام داشت. در این فعالیت، گروههای پنجنفره دور میزهایی مینشستند. به هر نفر پاکتی حاوی قطعات پازل داده میشد و هدف این بود که در پایان زمان تعیینشده، هر یک از اعضای گروه یک مربع کامل در مقابل خود داشته باشند. شرکتکنندگان باید بدون صحبت کردن به این نتیجه میرسیدند. نکته کلیدی و چالشبرانگیز فعالیت این بود که هیچکس تمام قطعات لازم برای ساخت مربع را در پاکت شخصی خود نداشت و اعضای گروه باید برای تکمیل پنج مربع، قطعات را با یکدیگر مبادله میکردند. برای موفقیت کل تیم، دستکم یک نفر در گروه باید متوجه مشکلِ همه اعضا میشد. به محض وقوع این اتفاق، روند تبادل قطعات و همکاری میتوانست بهطور جدی آغاز شود. تلاش مشترک مستلزم آن است که یکدیگر را ببینیم، همدلی کنیم، ارتباط برقرار سازیم و همکاری کنیم؛ و هرچه چالش دشوارتر باشد، نیاز به تلاش جمعی بیشتر احساس میشود. یا کاریکاتوری را در نظر بگیرید که چهار نفر را در یک قایق پارویی نشان میدهد. سوراخی در یک سمت قایق ایجاد شده و دو نفر از اعضای گروه با شتاب مشغول خالی کردن آب هستند؛ در همان حال، در سمت دیگر قایق، یکی از افراد به دیگری میگوید: «خوشحالم که سوراخ در سمت آنهاست!» اینها مثالهایی ساده و کوچک هستند، اما گاهی اوقات درک مسائل بزرگ از دریچه نمونههای کوچکتر، آسانتر است. زندگی را میتوان در قالبهای کوچک و نمونههای مینیاتوری نیز بازنمایی کرد. ما در این مسیر با هم همراهیم و همگی باید چالشهای یکدیگر را ببینیم و دریابیم که موفقیت ما در گروِ همبستگی و تلاش برای دستیابی به راهکارهای مشترک است.
It’s tough these days, and many of us have struggled with uncertainty, overwhelm, disconnection, and loneliness. In fact, over 50% of people 1 say they’re lonely and lack a sense of belonging. We are disengaged and dissatisfied; adrift. Levels of depression and anxiety are at record high levels, globally, and people say their quality of life isn’t what they wish it were. Within this reality, connections, community, and friendship are more important than ever, both in work and in life. A popular bumper sticker says, “If you’re not terrified, you’re not paying attention.” And it’s true. With so many people feeling disheartened and downtrodden, it’s hard to believe in a positive future or to feel any level of optimism. But connections are cause for hope. They can be deeply rewarding and also beneficial to our health. Our brains are wired for attachments, and from the earliest ages, we demonstrate empathy toward others. If we’re betrayed or left out, we feel pain in the same area of our brains where we feel physical pain. We crave a sense of belonging. This is true whether we’re introverts or extroverts. We need each other, we need our people, and we feel a greater sense of meaning and mental health when we’re connected. I’ve been studying happiness and connections in work and life for decades, and these topics are both critical and compelling. My research began with my exploration of work and life, and I looked deeply at how work is part of a full life. In Bring Work to Life by Bringing Life to Work , I explored how to reimagine work-life for better outcomes for people and organizations. I was moved by the negative narrative about how bad work is. And I examined the alternative: how work can contribute to fulfillment and belonging, even when it is imperfect or difficult. You’re likely familiar with the trend toward quiet quitting and the belief that the less work you do, the happier you get. There’s an old saying that going to work is like going to the salt mines, so I visited the salt mines of Salzberg, Austria. With all that additional research in mind, I wrote The Secrets to Happiness at Work, which describes how we can empower ourselves to create the conditions for joyful experiences, happiness, and well-being in work and life. Through my research, I gained a comprehensive understanding of not only what it takes to be happy, but also what happiness feels like beyond immediate gratification or superficial experiences. Friendship, community, and belonging are foundational and pivotal to the experience of joy. People are our lifeblood, and our connections make or break our health and happiness. But in the face of this critical priority for friendship, it’s a rare day that goes by without a new study or another headline about how people are lonely, depressed, and anxious. As a senior contributor for Forbes and a contributor to Fast Company and other publications, I’ve written many of those headlines myself. But today’s most pressing issues require us to collaborate in new ways and come to solutions that we can only reach through mutual effort, so our relationships are fundamental. Early in my career, I saw examples of mutual effort when I facilitated team building activities. One of my favorites was called Five Square. Groups of five people were seated at tables. Each person received an envelope with puzzle pieces, and the goal was for each person in the five-person group to have a perfect square in front of them at the end of the time. Participants had to reach the outcome without speaking. The trick in the activity was that no one had the necessary puzzle pieces in their individual packet, and group members had to exchange pieces to create five squares. For the whole team to succeed, at least one person in the group had to see everyone’s problem. Once that occurred, the sharing of pieces and collaboration could begin in earnest. Mutual effort requires us to see, empathize, connect, and collaborate. And the more intense the challenge, the more necessary the community effort. Or consider the cartoon with four people in a canoe. There’s a hole in one end of the canoe and two members of the group are bailing water furiously. In the other end of the canoe, one guy says to the other, “I’m glad the hole is in their end!” These are trivial examples, but sometimes it’s easier to see big things through smaller lenses. And life can be represented in microcosms. We’re in this together, and we all need to see each other’s challenges and recognize that our success will be based on coming together and working toward shared solutions.
این کتاب را میتوانید از لینک زیر بصورت رایگان دانلود کنید:
Download: Critical Connections
نظرات کاربران