مجله علمی تفریحی بیبیس
0

دانلود رمان انگلیسی “تپه آگورا”

بازدید 688
  • عنوان کتاب: Whill of Agora
  • نویسنده/انتشارات: Michael James Ploof
  • سال انتشار: 2012
  • تعداد صفحه: 335
  • زبان اصلی: انگلیسی
  • نوع فایل: pdf
  • حجم فایل: 2.19 مگابایت

ماه کامل مانند مرواریدی باشکوه در اقیانوسی سیاه ماند. برف تازه وقتی اسب‌های سوارکار به سمت جاده قدیم می‌رفتند، صدای خُردی ضعیفی به وجود آورد. ویل و آبرام سرد، خسته و گرسنه بی‌صدا به سمت فندیل رفتند. معمولاً با غروب آفتاب کمپ می‌کردند، اما امشب نه. طوفانی که در دو روز قبل با آن مواجه شده بودند ساعت ها آنها را به عقب انداخته بود. ویل گفت: «ما هنوز باید در زمان جشن پایان زمستان باشیم. آبرام در حالی که جنگل ها را جست و جو می کرد، پاسخ داد: «تا زمانی که در یکی دیگر از آن طوفان های لعنتی سرگردان نباشیم، باید خیلی زود باشیم.» چیزی در ذهن او بود، اما ویل به خود فکر نکرد که چه چیزی. او افکار خودش را داشت، مثل ضیافتی که شب بعد از آن لذت می بردند، و موسیقی. جشن پایان زمستانی فندال همیشه یک لذت عالی بود. از زمانی که کسی به یاد می آورد ادامه داشت. مردم از همه شهرها و روستاهای اطراف آمده بودند تا شرکت کنند. آبرام زمانی که تنها یازده سال داشت ویل را آورده بود و ویل از همه رقصندگان، شعبده بازها، آکروبات ها و رام کنندگان حیوانات که اجرا کرده بودند شگفت زده شده بود. شوالیه های الدالون نبردی ساختگی به راه انداخته بودند و ویل ساعت ها متعجب به تماشای دو و دویدن آنها نشست. او تاریخ آنها را در کتابهایی که آبرام در کودکی به او داده بود خوانده بود. دیدن آنها به صورت حضوری تجربه ای سورئال بود. این جشن تمام روز و تا شب ادامه داشت. غذا برای پادشاهان مناسب بود و بچه ها آب نبات دریافت کردند. ویل که اکنون نوزده ساله است، کمتر از یازده سالگی اش هیجان زده نبود. “آیا فکر می کنید که شاه ماتوس امسال شرکت خواهد کرد؟” ویل تعجب کرد. ابرام پاسخی نداد. دستش را بلند کرد و به ویل اشاره کرد که بایستد. ویل به آرامی اسبش را آهسته کرد و می خواست بپرسد چه مشکلی دارد که آبرام انگشتش را روی لبانش گذاشت. ویل جنگل های اطراف را بررسی کرد، اما فقط شبح درختان و تاریکی فراتر از آن را دید. شاخه‌های کاج زیر سنگینی برف خم می‌شدند، توس‌ها نیز که در برخی نقاط تقریباً به سمت جاده خم می‌شدند. دنیایی از سفید و سیاه و سایه و مهتاب بود. دقایقی گذشت اما هنوز ویل نه چیزی دید و نه شنید. او به ابرام نگاه کرد که مانند مجسمه ای بر روی اسب او نشسته بود. واقعاً چیزی اشتباه بود. آبرام از پارانویای بیش از حد معمول خود رنج نمی برد. خیلی ساکت بود ویل که در افکارش درباره فندیل گم شده بود، تا به حال متوجه آن نشده بود. آبرام با زمزمه ای تقریباً نامفهوم به او گفت که کمان خود را آماده کند. او این کار را تا جایی که می‌توانست بی‌صدا انجام داد، با این احساس ناگهانی و شدید که کسی منتظر است. او در برابر اصرار چرخیدن و نگاه کردن مقاومت کرد و تا آنجا که می‌توانست بی‌حرکت نشست – کمان در دست، تیرش آماده بود. ابرام نیز کمان خود را آماده کرده بود و با یک تیر سریع چشمانش، بخشی از جنگل را در جلو و سمت چپ آنها نشان داد. ویل به آن نقطه نگاه کرد و در ابتدا چیزی ندید. سپس حرکت ناگهانی آن سوی درختان را مشاهده کرد. شکل سیاه عجیبی بود، سریع و بی صدا، از پشت درختی می چرخید تا پشت درخت دیگری پنهان شود. مثل یک سایه حرکت می کرد و ویل اگر نور ماه در چشمانش منعکس نمی شد، آن را با یکی اشتباه می گرفت. اسب ویل ناله کرد و شروع به هم زدن کرد و اکنون نسبت به خطری هوشیار است. آبرام با تند تند به هیولای ترسیده اخم کرد و همانطور که او این کار را انجام داد جنگل با حرکت فوران کرد.

The full moon lingered like a magnificent pearl in an ocean of black. Fresh snow gave a faint crunch as the riders’ horses made their way down the old road. Cold, tired, and hungry, Whill and Abram rode silently toward Fendale.

Usually they would make camp with the setting of the sun, but not tonight. The storm they had encountered the previous two days had set them back many hours.

“We should still be in time for the Winter’s End Celebration,” Whill said.

“As long as we do not wander into another of those damned storms, we should be plenty early,” answered Abram as he scoured the woods. Something was on his mind, but Whill did not bother wondering what; he had thoughts of his own, like the feast they would enjoy the next night, and the music. The Winter’s End Celebration of Fendale was always a great treat. It had been going on as long as anyone could remember. People came from all surrounding towns and villages to take part. Abram had brought Whill when he was only eleven years old, and Whill had marveled at all the dancers, jugglers, acrobats, and animal tamers that had performed. The knights of Eldalon had put on a mock battle, and Whill sat in awe for hours watching them dual and joust. He had read their history in the books Abram had given him as a young child. To see them in person had been a surreal experience. The celebration had lasted all day and long into the night. The food had been fit for kings, and the children had received candy. Whill, now nineteen years old, was no less excited than he had been when he was eleven.

“Do you think that King Mathus will attend this year?” wondered Whill. Abram did not reply. He lifted his hand, motioning Whill to stop. Whill gently slowed his horse and was about to ask what was wrong when Abram put a finger to his lips.

Whill surveyed the surrounding forest, but saw only the silhouettes of trees and the darkness beyond. Pine branches bent under the weight of the snow, as did the birches, which in some spots bowed down almost to the road. It was a world of white and black, shadows and moonlights. Minutes passed, but still, Whill neither saw nor heard anything. He looked over at Abram, who sat like a statue upon his steed. Something indeed was wrong. Abram was not suffering from his usual excess of paranoia; it was too quiet. Lost in his thoughts of Fendale, Whill had not noticed until now. In an almost inaudible whisper, Abram told him to ready his bow. He did so as silently as he could, with a sudden and intense feeling that someone was watching, waiting. He resisted the urge to turn and look, and sat as still as he could— bow in hand, his arrow ready. Abram had also readied his bow, and with a quick dart of his eyes, indicated a part of the woods in front and to the left of them. Whill peered at the spot and, at first, saw nothing; then he spotted sudden movement beyond the trees. It was a strange black shape, quick and silent, darting from behind one tree to hide behind another. It moved like a shadow, and Whill would have mistaken it for one if not for the moonlight reflected in its eyes. Whill’s horse gave a whine and began to stir, now alert to some danger. With a jerk Abram turned to scowl at the scared beast, and as he did the forest erupted with movement.

این رمان را میتوانید از لینک زیر بصورت رایگان دانلود کنید:

Download: Whill of Agora

نظرات کاربران

  •  چنانچه دیدگاه شما توهین آمیز باشد تایید نخواهد شد.
  •  چنانچه دیدگاه شما جنبه تبلیغاتی داشته باشد تایید نخواهد شد.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.